Greetje(68)

Drie jaar na het overlijden van Karel stond ik voor de keuze: alleen oud worden in ons te grote huis in Haarlem, of iets volkomen nieuws beginnen. Mijn dochter dacht dat ik gek was. Mijn zus begreep het meteen. Op mijn 66e verkocht ik het huis, pakte twee koffers in en vertrok naar Fuengirola aan de Costa del Sol.

Waarom Fuengirola? Het heeft de grootste buitenlandse gemeenschap van de Costa del Sol. Er wonen duizenden Scandinaviërs, Britten en Nederlanders. Er is een Nederlandse supermarkt (Hollandse Hoek), een Nederlands café, en zelfs een Nederlandse bridgeclub. Ik wist dat ik niet meteen Spaans zou spreken, dus die gemeenschap gaf me een vangnet.

De gezondheidszorg was mijn belangrijkste voorwaarde. Met mijn diabetes en hoge bloeddruk kan ik niet zonder goede zorg. Via het S1-formulier ben ik ingeschreven bij het Spaanse zorgstelsel. Mijn Centro de Salud in Los Boliches heeft een arts die Engels spreekt. Mijn medicijnen — metformine en lisinopril — kosten hier met de tarjeta sanitaria samen €4,60 per maand. In Nederland betaalde ik €385 per maand aan zorgverzekering plus eigen risico. Hier betaal ik niets extra.

Veiligheid was een grote zorg als alleenstaande vrouw van 68. Maar Fuengirola voelt veiliger dan Haarlem. Ik wandel 's avonds om tien uur langs de boulevard zonder zorgen. De criminaliteitscijfers zijn laag, de politie is zichtbaar, en buren kijken naar elkaar om. Mijn Spaanse buurvrouw María brengt me elke zondag paella en controleert of alles goed is.

Sociaal leven opbouwen was makkelijker dan ik vreesde. Ik doe mee aan yoga op het strand (€5 per les), zit in een wandelgroep van de Asociación de Residentes Extranjeros, en volg Spaanse les bij een taleninstituut in het centrum (€120 per maand voor twee lessen per week). Na een jaar spreek ik genoeg Spaans om in de winkel een gesprekje te voeren en bij de dokter mijn klachten uit te leggen.

Mijn appartement in Los Boliches — twee slaapkamers, op vijf minuten lopen van het strand en de markt — huur ik voor €750 per maand, inclusief gemeenschappelijk zwembad. Met mijn AOW en een klein pensioen van het onderwijs kom ik ruim rond. Ik spaar zelfs €300 per maand. Mijn advies aan vrouwen die twijfelen: wacht niet tot je te oud bent. Het is eng, ja. Maar het was de beste beslissing van mijn leven.