Pieter & Carmen(41)

Carmen en ik ontmoetten elkaar tijdens haar Erasmus-semester in Delft. Ze bleef, we trouwden, kregen zoon Lucas. Maar na twaalf jaar Nederland miste ze haar familie in Sevilla verschrikkelijk. Haar moeder werd ziek, en Carmen wilde dichtbij zijn. Ik werkte als werktuigbouwkundig ingenieur bij een watermanagementbedrijf — niet bepaald een sector die bloeit in Andalusië.

De oplossing kwam onverwacht: mijn werkgever had een samenwerkingsproject met de Confederación Hidrográfica del Guadalquivir in Sevilla. Ze boden me een detachering aan van twee jaar, met optie tot verlenging. Mijn salaris bleef Nederlands niveau — €4.800 bruto per maand — maar ik betaalde Spaans belasting via het IRPF-systeem. Dankzij het Beckham Law-regime voor gedetacheerden betaalde ik een vast tarief van 24% over de eerste €600.000.

Carmen vond direct werk als vertaalster Spaans-Nederlands bij een advocatenkantoor dat Nederlandse expats bedient. Haar lokale netwerk — familie, oude studievriendinnen, buren van vroeger — opende deuren die ik als buitenlander nooit alleen had gevonden. We vonden een huurhuis in de wijk Triana, aan de overkant van de Guadalquivir, voor €1.100 per maand. Drie slaapkamers, patio, en het geluid van flamenco uit de bar op de hoek.

Lucas ging naar de openbare school in Triana. Als halve Spanjaard met een Spaanse moeder paste hij zich razendsnel aan. Binnen een maand had hij vriendjes en sprak hij Spaans op het schoolplein. Voor mij duurde het langer. Ik sprak alleen "hola" en "cerveza" toen we aankwamen. Na een jaar intensief lessen bij de Escuela de Idiomas is mijn Spaans nu op B2-niveau.

De Sevillaanse zomers zijn genadeloos — 45 graden in juli en augustus. Iedereen vlucht naar het strand of de bergen. Wij gaan naar Carmens familie in Punta Umbría aan de Costa de la Luz. Maar de rest van het jaar is Sevilla magisch: de Semana Santa-processies, de Feria de Abril, het dagelijkse leven op de plaza's. Carmen straalt hier. Ze is een ander mens dan in het grauwe Delft.

Na twee jaar hebben we besloten permanent te blijven. Mijn werkgever bood me een lokaal contract aan. Het salaris is lager — €3.200 bruto — maar met Carmens inkomen en de lagere kosten leven we comfortabel. De IBI (onroerendgoedbelasting) op ons huurhuis is €380 per jaar. Onze grootste uitgave is de school van Lucas: we kozen uiteindelijk voor een concertado — een semi-privéschool — voor €120 per maand. Het was de juiste keuze voor Carmen, voor Lucas, en uiteindelijk ook voor mij.